In mei 1980, was ik achttien jaar en net van de "middelbare school" gekomen. Ik moest alleen nog even eerst m'n militaire dienstplicht gaan vervullen. Het was toen namelijk voor een Nederlandse jongen nog heel gewoon om veertien maanden als soldaat te dienen in het Nederlandse leger.
Toen het op 4-3-'81 mijn beurt was om "op te komen" voor het leger, had ik al menig oudere horen beweren dat daar, "in dienst", eindelijk een echte vent van me gemaakt zou worden, maar, zoals alle jongens van 19, vond ik mezelf allang een hele vent.
Maanden eerder, bij de “dienstplicht keuring”, had ik zonder echt te weten wat ik deed, “ja da's goed" geantwoord op de vraag of ik bereid was voor een VN inzet (Daar nemen ze mijn toch niet voor?) en pas onderweg naar de kazerne in assen drong tot me door dat ik ook echt naar de opleiding voor Libanon onderweg was. Vooral doordat ik in de trein ook andere jongens ontmoette die zich, vooral uit een drang naar avontuur, heel bewust op hadden gegeven.
Eenmaal op de kazerne in Assen, kregen we eerst nog twee maanden militaire basisopleiding en daarna heb ik mijn "bereidheidsverklaring" voor Libanon ondertekend. Hoe wettelijk was die handtekening toen eigenlijk, bedenk ik nu achteraf pas, want eigenlijk waren we nog minderjarig.
De leeftijd waarop je, in Nederland "meerderjarig" wordt, is pas op 1-1-1985 van 21 naar 18 gegaan.
Op die dag werd namelijk, in de nieuwe Nederlandse nationaliteitswet de meerderjarigheid, 18 jaar.
Hoe dan ook, zat ik toen dus wel bij de opleiding voor Libanon.
Er waren ook een paar jongens die er toen van afzagen, herinner ik mij, en zij zijn ook niet mee naar Libanon geweest. Overgeplaatst naar een ander en "onschuldig" deel van het leger dus.
Na maanden vol oefeningen en opleiding, werd ik in november van dat jaar ook daadwerkelijk als dienstplichtige, en eigenlijk nog steeds erg jonge soldaat naar het midden-oosten gestuurd.
De regering vond het ook alleen voor z'n eigen prestige belangrijk dat er iemand gestuurd werd. In interviews en filmpjes met mensen van die regering heb ik ook vaker gezien dat men erg verbaast was als ze, bijvoorbeeld bij een bezoek aan Libanon, merkten dat er daar ook echt geschoten werd. Volgens mij hebben ze toen vooral soldaten naar Libanon gestuurd omdat ze met goed fatsoen geen nee meer konden zeggen toen de V.N. hen officieel vroegen om een bijdrage te leveren aan de troepen macht in Libanon. Frankrijk trok z'n troepen terug en Nederland had tenslotte officieel een bataljon, voor V.N. inzet klaar staan. Dat "44ste pantser infanterie bataljon", met dus voornamelijk dienstplichtige militairen, is toen ook naar Libanon gestuurd.