Libanon verhaal
Post 7-6b
Over mijn precieze bestemming in Libanon, had me van tevoren, niemand iets verteld maar eenmaal daar aangekomen, bleek die bestemming post 7-6b te heten. Waarbij de letter "b" wordt uitgesproken als bravo wat de letter b is in het NATO spellingsalfabet. Die naam werd, binnen het radio verkeer van onze compagnie dan nog verder afgekort tot 6-bravo. Die zeven werd dan weggelaten omdat alle posten binnen dat netwerk die zeven voor de postnaam hadden. Het Nederlandse was namelijk het zevende U.N. gebied.
Zo'n twee km buiten het dorp waar we onze CP hadden achtergelaten, kwamen we aan op een rustige kleine post in het verder lege, heuvelachtige Libanese binnenland waar echt geen enkele bebouwing te zien was. De post lag daar heel onopvallend, op een kale heuvel en bleek, onder andere voor mij, de bestemming te zijn waar ik naar onderweg was geweest.
We werden daar verwelkomd door een paar gebruinde mannen in legergroen die zich, in die voor mij nog helemaal nieuwe omgeving, voortbewogen met een vanzelfsprekendheid die je krijgt als je al maanden ergens je werk doet.
Rond de post was een aarden wal en wat prikkeldraad. Hij was gebouwd langs een verbreed geitenpad en er waren nog andere Nederlandse posten in de buurt die vanaf de onze echter niet rechtstreeks te zien waren. Dus niet de veel grotere Commando Post (post 7-4) in het dorp, (Dat dorp zelf was trouwens wel te zien.) en niet de volgende Nederlandse post post 7-6C (zeven-zes Charly), die zo'n twee kilometer verder langs het zelfde pad lag en waar ook negen van onze jongens waren geplaatst.
Die beide andere Nederlandse posten waren, in rechte lijn op de kaart gemeten, ongeveer net zo ver van ons verwijderd als die zuid Libanese militairen van het roadblock van post Tango, die wij natuurlijk wel uitstekend konden zien omdat we vooral op die plek waren geplaatst om post Tango in de gaten te kunnen houden. Dat roadblock, werd trouwens bemand door het officieuze zuid Libanese leger dat SLA (South Lebanese Army) of DFF (De-Facto Forces) werd genoemd. (Zoals je ziet is het leger, dol op afkortingen.)
De zwaarbewaakte Israëlische noord grens, waar meters hoge hekwerken met wachttorens en zoeklichten je op overtuigende wijze duidelijk maakten dat het tot daar en niet verder was, was met de vaste verrekijker op onze wachtpost, nog goed te onderscheiden.
Wij, de eersten van de nieuwen, zouden een week de tijd hebben om van onze voorgangers alle ins en outs te leren van hoe het dagelijkse leven in Libanon in z'n werk moest gaan. Na die week zouden zij ook vertrekken en zou de rest van ons in Libanon aankomen. Dat hele proces werd een “rotatie” genoemd en, voor de mensen die dat alles hadden moeten regelen, was dat ongetwijfeld een hele logistieke operatie geweest die ik, mij totaal niet bewust van al dat geregel, maar gewoon onderging. Tegen ons werd sowieso nooit over dat soort organisatorische kwesties gesproken. Wij waren namelijk gewoon het voetvolk dat je gewoon ergens naartoe kunt sturen. Niet belangrijk genoeg om alles te moeten weten.
In de maanden die ik vervolgens in Libanon ben geweest, had ik er trouwens ook geen idee van hoe de hele situatie daar nou echt in elkaar stak. Nou geloof ik niet dat iemand echt het complete overzicht had in die "Palestijns - Israëlisch - Libanese chaos".
Misschien moet ik hier ook nog eerst even benadrukken hoezeer het leven in Libanon compleet anders bleek te zijn dan waar men ons tijdens de opleiding in Asen op had voorbereid. Die opleiding had zich namelijk in eerste instantie vooral gericht op een eventuele sovjet Russische aanval die moest worden afgeslagen. De Sovjetunie bestond toen nog en de "koude oorlog" heerste dan ook nog volop. Alle westerse legers waren er dan ook op gericht om een aanval uit die hoek af te slaan. In Libanon bleek al dat, echter helemaal niet aan de orde te zijn.