7 januari 1982, was de dag voor m’n 20ste verjaardag, maar daar was ik mij toen, zeker niet van bewust. Op die dag kwamen de Nederlandse minister en staatssecretaris van defensie, onze post bezoeken. Ze waren een paar dagen op bezoek in het Nederlandse UNIFIL gebied en maakten een rondje langs diverse posten. Wij moesten dus speciaal vroeg ons bed uit om onze post toonbaar te maken voor dat hoge bezoek. Iets wat ik totaal belachelijk vond. Als ze willen weten hoe het er in Libanon aan toe gaat, moeten ze gewoon komen kijken. Alles werd echter keurig aan hen gepresenteerd. Voor mijn gevoel als een soort strak geordend vakantiekamp. Zeker niet als de ruwe wereld van burgeroorlog en improvisatie waarin ik me al anderhalve maand, heerlijk thuis voelde.
Ik had tot drie uur op wacht gezeten en niet erg lang geslapen. De heren zouden tegen het einde van de ochtend bij ons zijn dus we moesten vroeg op om alles in orde te brengen. Even wat extra poetsen, keurig schone kleren aan en zo. Het zou toch veel eerlijker zijn geweest als ik bij wijze van spreken, net uit m’n bed zou komen en nog aan m'n kont krabbend, naar de wc zou strompelen. Dan krijg je ook een indruk van het reilen en zeilen op zo’n post. Er zijn dan namelijk mensen in de nacht actief en die slapen dus overdag. Maar nee, alles moest netjes en geordend zijn en iemand die net zijn bed uit komt, kun je natuurlijk niet aan een minister presenteren.
Het hele bezoek ademde daardoor een sfeer van een avontuurlijk uitstapje. De Minister, z'n staatssecretaris, hun begeleiders en een paar man marechaussee (militaire politie), wandelden ook rond met het air van museumbezoekers en alles werd aan hen gepresenteerd als: "Och kijk toch eens hoe mooi." Het contrasteerde allemaal wel erg met ons, serieuze normale, dagelijkse werk. Best wel verontwaardigt bedacht ik nog: "Dit is echt geen geen vakantiekamp hoor.” Want op die manier werd het, wel aan de minister en z’n gevolg, gepresenteerd. Het was ook overduidelijk dat, zij, het erg leuk vonden. De minister (van Mierlo) was de enige die serieus leek en zich niet gedroeg alsof hij op vakantie was.
Hun ontspannen-uitstapje gedrag, maakte voor mij ook wel erg duidelijk dat zij, de ernst van ons werk echt niet doorhadden. Tot ruim na nieuwjaar had ik nachten lang, zwaar bewapend, uitgekeken naar “Armed Elements”. Nu werden er foto’s gemaakt van zogenaamd "belangrijke personen” en hun begeleiding.
Zo moet ik nog ergens een foto hebben van een grijnzende staatssecretaris in een volkomen misplaatst burgertenue. Hij droeg regenlaarzen met een lange jas en stond, met een grijns op z'n gezicht en in een slappe houding, met z'n handen aan een (half)geladen punt50 op een luchtdoel affuit. Zou hij überhaupt door hebben gehad dat er ook echt kogels in dat wapen zaten?
De heren stapten echter gewoon lachend rond als kinderen op een schoolreisje en ik voelde me totaal niet serieus genomen. Ik was dan ook erg blij toen zij uiteindelijk weer opdonderden. Het hele bezoek had me een gevoel gegeven dat ik te kijk stond als een aapje in de dierentuin dat, heel interessant, soldaatje aan het spelen is. Al dat westerse gedoe had helemaal niets in Libanon te zoeken.
De minister en de Sergeant, heb ik tijdens het bezoek, wel uitgebreid met elkaar zien praten en dit artikel geeft me een aardige indruk van, waar ze het toen over gehad kunnen hebben.
Toen de heren weer weg waren, hoorde ik dat er geschoten was die nacht. Jan B vertelde dat hij die nacht op wacht had moeten bijlichten in de wadi. Er waren daar militairen gezien en dat moest onderzocht worden. Er was een patrouille uitgestuurd om polshoogte te nemen en jan had even moeten bijlichten met het zoeklicht dat op het wachtkotje stond. Maar terwijl Jan met z’n zoeklicht stond te schijnen werd er een waarschuwingsschot gelost vanuit T. Hij deed het licht dus snel weer uit en ging van: “Ja, zoek het maar uit, ik ga daar niet met die lamp staan schijnen als de kogels me om de oren vliegen.”
Voor een schot in de nacht werd ik toen al echt niet meer wakker. Er werd wel vaker geschoten. Sommige andere posten melden wel vaker schoten naast of over een post maar op “mijn” post was gewoonlijk weinig loos. Toen ik, na het avondeten om 21:00 uur wel weer "gewoon” op wacht moest en met m’n geladen wapen naar ons wacht-kotje liep, kreeg ik pas weer het gevoel dat we een serieuze taak te verrichten hadden.