Herinneringen

Toen ik op een dag op de post terug kwam van een bevoorrading rondje, hadden de jongens wilde verhalen over een zware explosie die was gehoord. De precieze plaats was in de heuvels moeilijk aan te wijzen, maar volgens Jan B, die op dat moment op wacht had gezeten, was het ergens achter Tango geweest. Hij was er ook aardig van geschrokken geloof ik. Zelf heb ik er helemaal niets van gehoord omdat ik, op dat moment als boordschutter met de voorraden onderweg was en een paar heuvels verderop reed.

Toen we op de post terug kwamen, bleek echter de hele post in rep en roer te zijn en werd er uitgebreid gespeculeerd over wat het geweest kon zijn. Later hoorde ik dat er, inderdaad niet ver achter Tango, een nieuw waterpunt gemaakt was. 

In de rotsige bodem van de zuid Libanese heuvels, kom je echter met een schop niet ver als je een gat wilt maken. Je moet daar dus met grover materieel te werk gaan en het grovere materieel dat de Libanese voorkeur genoot, was blijkbaar gewoon dynamiet. 

Op een andere dag hield De DFF van de zuid Libanese majoor, “Saad Haddad”, oefeningen op een paar kilometer van de post. Die oefeningen waren vanaf onze post niet te zien maar wel goed te horen. In principe was natuurlijk ieder schot verboden zonder toestemming van UNIFIL maar daar hadden zij natuurlijk geen boodschap aan. 

Een paar losse schoten of een mitrailleur salvo waren dan ook een normaal achtergrondgeluid maar een compleet geoefend slagveld is een heel ander verhaal. Toen we dus een goed half uur bij het wachtkotje hadden staan luisteren naar schoten en radio berichten, keerde rust en stilte weer terug. Had UNIFIL echt zo veel te vertellen in z’n gebied ?

Die mannen van Haddad liepen trouwens altijd rond met doorgeladen wapens en op patrouille werd dat wapen vaak nog een keer extra door geladen. Dat hoort gewoon bij hun gedragspatroon. 

In het Nederlandse leger is dat soort gedrag natuurlijk, ondenkbaar maar wij hadden tenminste nog wel een vol magazijn met munitie in ons wapen. Bij een latere UN missie mocht namelijk zelfs dat al niet meer. 

Mijn indruk van dat Libanese leger was er dan ook een van een zootje ongeregeld. 

Ze liepen met of zonder baret of pet en met hun handen in de zakken van een uniform dat nauwelijks uniform was. Dat is in het Nederlandse leger dan weer ondenkbaar. 

Maar eigenlijk kan ik over hen niet oordelen omdat ik persoonlijk, geen echt contact met hen heb gehad. Ik heb ze alleen van een afstand gezien.

In het Nederlandse leger hechten we in ieder geval veel meer waarde aan uniformiteit, netheid en de indruk die we, bij mensen achterlaten. Ons leger representeert ons land en dat moet dus Keurig, stipt en ordelijk overkomen. Dat verschil lijkt mij dan ook voornamelijk een kwestie van prioriteiten te zijn. 

Ondertussen zwierven de herders gewoon met hun kuddes, ongestoord door precies die weidse, ongerepte Libanese heuvels waar wij, door onze aanwezigheid zorgden voor een beetje een “vredige” situatie. Als we elkaar dan eens tegen kwamen was er een vriendelijke groet over en weer. Tegen die achtergrond worden dingen als kogelgaten en kapotgeschoten huizen, na verloop van tijd, een heel normaal achtergrond verschijnsel. Ze horen bij het land alsof ze er altijd al geweest waren en voor mij, alleen maar een paar maanden daar, was het er ook altijd al geweest. het land van voor de Libanese oorlogen heb ik namelijk nooit gekend.

Na weken van serieuze regenval was bij post 7-6d, Eén van de posten die we moesten bevoorraden, het wachtkotje gedeeltelijk ingestort. Bij sommige posten onder andere de onze, was dat kotje gewoon los op de aarden wal, die de post omheinde, geplaatst. Door de overvloedige regen was daar alles aan het verzakken gegaan en uiteindelijk ingestord. Later is dat met het onze ook gebeurt. Bij 7-6d waren er dus genisten aanwezig om voor de reparatie te zorgen. (Genisten zijn de bouwers van het leger.)

We zijn toen een paar keer met hun drietonner (vrachtwagen) naar de kust gereden om een paar aanhangers stenen op te halen om daarmee ons terrein enigszins te verharden. 

Langs het "strand” lagen veel stenen dus daar hebben we ze gewoon opgeschept en zo werd ons terrein een iets minder modderige bedoening. Onze keuken en huiskamer waren namelijk iedere keer weer een smerige glijbaan omdat iedereen, met zijn modderklompen zo naar binnen kloste en met die keien werd dat een stuk minder. We hebben toen ook nog, met het zelfde doel een paar keurige paden aangelegd op de post.

Op een rustige, zonnige dag hebben we ook een keer onze patrouille, overdag gelopen en dat vond ik erg mooi want zo kon ik ook nog een paar foto’s maken van het gebied waar ik al die tijd ‘s nachts gelopen had. Het waren m’n laatste paar foto’s want ik had op vakantie in Nederland geen nieuwe rolletjes gekocht en de rolletjes voor mijn cameratje, verkochten ze daar nergens. Waarom heb ik eigenlijk niet gewoon een goede camera met rolletjes daar gekocht want dat had dus wel gekund? Ik heb zelfs wel eens met een “Canon” spiegelreflexcamera in m’n handen gestaan. De handelaar die met z’n oude barrel, wel eens langs de posten reed, had die toen bij zich gehad, maar ik heb die toen niet gekocht. Hoeveel foto's zou ik dan gemaakt kunnen hebben? Maar, om eerlijk te zijn was ik gewoon helemaal niet zo'n fotograaf toen. Dat soort dingen bedacht ik ook ook pas toen ik allang weer terug in Nederland was. Toen ik daar, er nog middenin zat, was Libanon nog de gewone wereld en mijn hoofd was toen dus niet bezig met herinneringen verzamelen. Later heb ik vaak dingen bedacht waar ik eigenlijk foto's van had moeten maken of laten maken. Zo heb ik bijvoorbeeld geen enkele (actie) foto van mezelf terwijl ik op de YP zit.

Op vrijdag morgen 5 maart zijn er, voor onze post, tussen de struiken, twee geitjes geboren. Onze de post was gebouwd langs een oud geitenpad en de geitenhoeder kwam iedere ochtend langs de post gelopen met zijn kudde geiten. Deze ochtend was er een hoogzwangere geit die, precies bij ons voor de post, begon te bevallen. De geiten hoeder had moedergeit toen zo, tussen de struiken, achter gelaten toen ze begon. Ik had toen wacht dus ik kon er niet naar gaan kijken.

Theo die na mij om 9 uur, de wacht moest overnemen, wou nog graag even blijven kijken en foto’s maken. Natuurlijk wilde ik ook graag even gaan kijken, maar aangezien ik toch geen lege fotorolletjes meer had, nam ik toen zijn wacht nog een poosje over. De geitenhoeder kwam ‘s middags gewoon weer langs de post gelopen. Hij tilde de jonge geitjes aan een voorpoot op en nam ze zo mee. Moedergeit had alle sporen van de bevalling ondertussen weggewerkt, denk ik, want toen ik ook kon gaan kijken, was er geen spoor meer van te zien.

Die zelfde avond schreef ik het voorval aan m'n vriendin en in de zelfde brief schreef ik ook: “Het is 21:00 uur en ik moet zo op patrouille (het regent) Ik schrijf straks wel verder. 3:40 uur. Zo, gelukkig zijn we niet zo nat geworden want toen we goed en wel op weg waren, stopte het met regenen. Het heeft wel de hele nacht nog geonweerd. Dat is een mooi gezicht, tussen de bergen of boven de zee. Het verplaatst zich razendsnel en op het moment rommelt het alleen nog maar een beetje”.

Op een dag was ik, buiten de aarden wal die onze post omheinde, alleen lekker in de zon bezig. Ik stond daar toe, alleen,, bij ons afvalgat met een bij een handelaar gekochte Russische bajonet, bamboe voor ons barretje schoon te maken. De zon scheen en Flair, die me was gevolgd, scharrelde wat rond. Het aggregaat, wat je op de post continue hoorde, was daar niet te horen en ik kon kilometers ver om me heen kijken.

Terwijl ik daar heerlijk stond te genieten, kwam Jan V even kijken en maakte toen deze foto van me.