Terug op Beiroet
Toen we op het vliegveld van Beiroet aankwamen en uitstapten, moesten we ons natuurlijk eerst weer keurig opstellen want we zaten nou eenmaal in het leger. Natuurlijk voelde ik op dat moment helemaal niets voor een exercitie maar we waren goed gedrilde militairen dus we hebben ons wel gewoon uitgelijnd waarna de kapitein ons “in de houding” commandeerde.
Eventjes had ik het vluchtige gevoel alsof ik weer netjes in de rij moest gaan staan op de kleuterschool maar toen was ik snel weer een militair in Libanon.
Nu wij echter de vertrekkende “oude hap” waren, was er van dat gevoel van kinderen op een heel spannend schoolreisje, zoals het voor mij, bij aankomst in Libanon nog een beetje had gevoeld, helemaal niets meer over.
Wat er nog wel over was, was een opstandig gevoel van, 'moet dit nou echt'? En met dat zelfde gevoel marcheerden we toen ook naar, de zelfde plek als waar we gestaan hadden op de heenweg en ook nu stond daar een nieuwe lichting te paraat. Zouden zij net zo “vol verwachting” zijn als ik dat toen was ?
Het vliegveld was in ieder geval nog het zelfde, door burgeroorlog geteisterde, als toen wij die nieuwen waren geweest en natuurlijk waren er daar ook weer de zelfde toespraken om te ondergaan.
Alleen deze keer waren wij degenen die bedankt werden voor de inzet.
Na een paar woorden gingen echter m'n gedachtes al weer terug naar de post die ik voorgoed verlaten had. Toen dat officiële gedeelte achter de rug was, werden wij afgemarcheerd en nu kregen wij het applaus, wat eigenlijk nauwelijks tot me door drong. Het viel me eigenlijk pas op toen ik bij het langs marcheren opzij keek en ze zag klappen. Toen viel me ook op dat niet iedereen applaudisseerde.
Na dat gedoe, konden wij naar het vliegtuig om in te stappen en pijnlijk bewust van wat ik deed zette ik toen de laatste stappen op Libanese bodem, voordat ik met grootte tegenzin, de trap naar het vliegtuig op ging.
Mijn linker voet is de laatste geweest die de Libanese bodem heeft aangeraakt en met het spreekwoordelijk lood in m'n schoenen, trok ik hem los van die bodem en verbrak ik het fysieke contact met het land waar ik intens van was gaan houden.
Ik wou helemaal niet weg, maar liep wel gewoon achter m'n voorganger aan de trap naar het vliegtuig op. Binnen aangekomen moet ik gewoon maar achter Jan V, die voorganger dus, aan zijn gelopen. M’n bagage moet ik ook in het vak voor de handbagage hebben gedaan.
Zo moet het zijn gegaan maar ik was me op dat moment helemaal niet bewust van mijn precieze acties en kan me die nu ook niet herinneren. Voor mij begint de film weer met:
"Met m'n knieën klem tegen het plastic klaptafeltje in de rugleuning van de stoel voor me, zit ik hier te wachten op een vertrek waar ik helemaal geen zin in heb.
Toen ik hier net binnen kwam, bekroop me al meteen een bekend, oud, volle trein / ochtendspits gevoel dat ik heel goed ken van vroeger toen ik nog dagelijks, met een forenzen trein naar de middelbare school reed.
Nu ben ik echter een militair die, net uit een oorlogsgebied komend, met een deel van m’n maten, in een vliegtuig op het vertrek terug naar dat land van die forenzen trein van vroeger zit te wachten. Ik moet dus, nu echt terug naar m’n verleden en daar heb ik helemaal geen zin in.
Ik besef dat ik deze vliegreis meer als een terug naar de gewone wereld zou moeten zien. Of terug naar de echte wereld, zoals de afgelopen week nog iemand blij opmerkte.
Eigenlijk zou Nederland dus meer de gewone wereld moeten zijn dan de ruwe heuvels waar ik me de afgelopen maanden zo thuis heb gevoeld.
Die heuvels waren toch sowieso alleen maar als tijdelijk bedoeld? Dit vliegtuig naar "huis" voelt echter als een veel vreemdere wereld dan die ruwe heuvels. Alles aan dit vliegtuig voelt bovendien erg nep en gemaakt aan. Van de, vooral professionele glimlach van die stewardessen met hun keurige blauwe pakjes tot het interieur waarin we zitten, staat alles me tegen."
Ondertussen zag ik, uit het raampje van het vertrekkende vliegtuig kijkend, de Libanese kust uit het zicht verdwijnen en plaatsmaken voor de uitgestrektheid van de middellandse zee voordat ook die in de diepte verdween.