Radio berichten en verandering

In die tijd dat ik in libanon was voelde ik me echt een onderdeel van een gerespecteerde militaire macht die daar was geplaatst om een oorlog op afstand te houden. 

Voor mijn gevoel zorgden wij in dat land, waar al jaren gevochten werd, ook echt voor een vrede en stabiliteit die daar anders niet zou zijn geweest. De paar Libanezen waar ik in ons desolate hoekje Libanon mee te maken had gekregen, toonden zich ook alleen maar dankbaar voor onze aanwezigheid.

Het natuurlijke handels instinkt dat onder Libanezen erfelijk lijkt te zijn bepaald, maakte ondertussen ook nog dat zij aan ons verdienden. Vrede en stabiliteit werken echter alleen, zolang iedereen zich aan de regels houdt. 

Op een nacht bleken echter de opgelegde regels niet voor iedereen in zuid Libanon, altijd maar praktisch en werkbaar te zijn. Er was toen namelijk een lokal die meende dat hij wel even zonder die regels kon en dan is het belangrijk voor ons, als vredeshandhavers om de middelen te hebben om “corrigerend” op te kunnen treden. Voor ons golden er echter ook regels. Regels die onze mogelijkheden om op te treden dus danig beperken. Die mogelijkheden bleken in dit geval echter wel afdoende te zijn. 

Door de curfew, (de avondklok die de VN aan de bevolking had opgelegd dus) hoorde er tussen zonsondergang en opkomst, dus ongeveer tussen 21:00 uur en 06:00 uur, buiten ons, helemaal niemand op straat te zijn en dat bleek op dat moment dus wel het geval te zijn. Er reed dus iemand, door ons gebied. Ik had de berichten van de oorspronkelijke patrouille die de melding had gedaan, niet kunnen horen doordat de draagbare zender die, zij mee hadden, voor mij in de heuvels, gewoon niet te volgen was. Ik had dus alleen de reacties en instructies van hun post en de Commando Post (Onze C.P. dus.) duidelijk gehoord.

Daardoor had ik echter wel gehoord dat er verschillende extra patrouilles werden uitgezonden om aan de ene kant te onderzoeken wie daar, in de nacht nog meende rond te mogen rijden en aan de andere kant natuurlijk ook om te onderzoeken of het hier niet om een nieuwe Palestijnse infiltratie poging ging. 

Dat hadden we tenslotte al eerder meegemaakt en je kunt je waarschijnlijk wel voorstellen dat ik, op dat moment erg alert was.

Op het moment dat dit allemaal begon, zat ik net een brief voor m’n vriendin te schrijven, maar omdat ik op dat moment, met alle aandacht naar het radioverkeer wilde luisteren, ben ik maar even gestopt met schrijven. De brief waar ik mee bezig was legde ik toen maar even opzij met de mededeling: "Ik word de hele tijd gestoord door de radio. Er schijnt één of andere figuur, door ons gebied te rijden die hier niet hoort. Ik schrijf morgen (ik bedoel vanmiddag) wel verder”. Het was dus nacht.

Ik herinner me die brief nu ook vooral omdat ik hem nog terug heb kunnen lezen toen ik gegevens voor dit verhaal aan het verzamelen was.

Op het moment dat ik daar in Libanon alleen op wacht zat, vond ik het natuurlijk vooral erg spannend en terwijl ik in het donker, alle berichten goed probeerde te volgen, gingen mijn gedachtes al snel in de richting van, een nieuw “incident” misschien?

Uit het deel dat ik wel goed hoorde, meende ik namelijk op te kunnen maken dat er heel wat gaande was maar dat lag natuurlijk ook aan dat de CP, de enige was die ik echt goed kon verstaan, en zij reageerden natuurlijk op alle meldingen, serieus. Er was daar ondertussen namelijk wel een burgeroorlog gaande. 

Uiteindelijk bleek het in dit geval echter alleen maar om een local te gaan. Een burger dus, die de brutaliteit had om de curfew te schenden door, in de nacht nog met z’n auto te gaan rijden.

Nu, jaren later, vraag ik me nog wel eens af waarom hij daar op dat moment nou echt reed.

Eigenlijk was ik toen wel al een poos innerlijk aan het veranderen maar dat was een proces wat heel langzaam ging en waar ik me, zeker toen niet van bewust was. Nu ik, jaren later, al schrijvend alles rustig probeer te analyseren, valt het me echter wel op. Een langzaam en onopvallend achtergrondproces waardoor ik steeds meer vervreemdde van de brommer rijdende jongen van negentien, die oorspronkelijk naar Libanon, op avontuur was gestuurd. Een jongen die ondertussen trouwens wel al 20 jaar was geworden, terwijl hij daar, als gewapend militair rond reed en liep als onderdeel van dat "vredesleger" (Wie heeft trouwens die krankzinnig tegenstrijdige term bedacht).

Tijdens normale, rustige nachtelijke uren waarop er helemaal niets gebeurde en ik dus alle tijd had om van alles te bedenken over de situatie waarin ik verzeild was geraakt, bedacht ik wel al dingen die bij de jonge, in zichzelf gekeerde dromer die naar Libanon was gestuurd, nooit zouden zijn opgekomen. Dingen als bijvoorbeeld:

"Als ze hier, al hun geld en energie nou eens zouden besteden aan het verbeteren van hun wereld? Dan zou het hier vast veel beter gaan. Het punt is alleen dat zij ervan overtuigd zijn dat ze alleen door het winnen van hun strijd, die wereld kunnen verbeterden. En dan staat ook nog de verbetering die de eén wil, lijnrecht tegenover de verbetering die de ander wil. Ze vechten hier ook niet voor niets al jaren."

Eenvoudig zijn dat soort "grote mensen" problemen, dus zeker niet op te lossen.

Een heel belangrijk punt bij de Libanon situatie is ook dat de Palestijnen in Libanon, eigenlijk "alleen maar" hun Palestina wilden terug veroveren van de Joden die uitgerekend daar, in 1948 de staat Israël hadden gesticht omdat, dat zogenaamd het aan hen beloofde "land van melk en honing” was. Over dat soort "details", is bij m'n, vooral militaire opleiding, echter nooit gesproken.

Nog in Nederland had ook ik vooral veel sympathie gevoeld voor Israël omdat dat het land was, waar die arme joden woonden die in de tweede wereld oorlog, nog aan de gaskamers van Hitler waren ontkomen. Over Palestijnen was bij die opleiding ook alleen gesproken in hun hoedanigheid van terroristen die we uit Israel moesten weren. Daarom waren wij tenslotte ook als een buffer tussen Libanon en Israel geplaatst?

Eenmaal in Libanon had ik echter steeds meer sympathie gevoeld voor die zogenaamde terroristen die hun stijd streden tegen het machtige, door America gesteunde Israel.