De maanden

Veel Libanon-gangers waren geloof ik, wel blij dat de tijd in Libanon, voor hen zou eindigen maar dat, gold zeker niet voor mij. 

Al die maanden die ik daar ben geweest, heb ik, levend in mijn eigen Libanon-blauwe bubbel, de gedachte dat ik uiteindelijk weer terug naar Nederland zou moeten, zo ver mogelijk voor me uit geschoven. 

Het feit dat ik m'n vriendin weer terug ging zien, zag ik feitelijk als het enige positieve aan dat hele idee van, weer terug moeten keren naar Nederland. Ik heb zelfs wel eens met de gedachte zitten spelen dat het mooier zou zijn om m'n vriendin ook naar Libanon te halen, maar ik wist natuurlijk ook wel, dat, nog afgezien van het feit of zij zoiets überhaupt zou zien zitten, dat hele idee volkomen onuitvoerbaar was.

Het was echter wel erg leuk om over te fantaseren als er verder helemaal niets gebeurd terwijl je een paar uur alleen in de nacht op wacht zit. Die gedachte geeft ook mooi aan hoe veilig ik me in Libanon toch echt voelde.

In de tijd die ik daar heb doorgebracht, had ik trouwens ook nog heel veel vertrouwen in diegenen die me gestuurd hadden en ik ging er nog van uit dat zij in ieder geval, heel goed wisten wat ze deden toen ze een stel, minderjarige dienstplichtigen, naar een burgeroorlog in een ver land stuurden. 

Allang weer terug in Nederland heb ik wel eens gehoord van bezoekende hoogwaardigheidsbekleders, die stomverbaasd reageerden als ze, op bezoek in Libanon hoorden dat er daar ook wel eens echt geschoten werd. Toen die minister en zijn gevolg, bij ons op de post waren heb ik, als gewone soldaat echter geen woord met hen gewisseld.

Daar in Libanon hoorden wij ook altijd pas als laatste of helemaal niet wat er allemaal precies gebeurde of aan de hand was. Zo was ons, tijdens “het incident" en de "FMR inzet", ook al niet echt verteld wat er precies gaande was.

Dat de onrust tussen de Palestijnen en hun Libanese mede moslims ondertussen in haat en onvrede was veranderd, merkte ik dus, op m’n erg afgelegen post ook niet echt op. Ik was ook gewoon niet lang genoeg in Libanon om dat hele proces, dat natuurlijk al jaren speelde, op te kunnen merken. Ik had ook nauwelijks contact met de, in principe alleen Arabisch sprekende Libanese bevolking. Een bevolking die, naar ons toe, alleen maar vriendelijk was omdat wij een stel "rijke" westerlingen waren, waar ze hun geld aan verdienden. Een stel rijke westerlingen die zich gedroegen als de jongens die ze feitelijk nog waren en dat is dus een groot verschil als je het vergelijkt met de Palestijnse soldaten die zich erg arrogant gedroegen terwijl ze het land in gijzeling hielden. 

Al die tijd die ik daar al was, was Het Israëlische leger wel al uitgebreid haar troepen aan de grens aan het verzamelen. Duidelijk in voorbereiding om Libanon weer binnen te gaan vallen. Daarin zag mijn avontuurlijke jongens brein echter, alleen maar een groot aankomend avontuur en ik hoopte dat ze daarmee zouden opschieten zodat ik het nog kon meemaken voordat ik weer weg moest. Het idee dat mij daarbij iets zou kunnen gebeuren kwam zelfs niet heel even bij me op. Niet in de laatste plaats omdat ik me als UN militair, daar altijd veilig en zelfs onaantastbaar heb gevoeld, maar ook door alle bewapening die we altijd tot onze beschikking hadden. Ik denk dat, als je de hele dag, geladen wapens bij de hand hebt zonder ze echt te gebruiken, je snel de nijging hebt om te denken: “Wie doet me wat.” De jongens die daar, wel “dingen” hebben meegemaakt, (Die van “het incident” en die van de F.M.R. inzet bijvoorbeeld.) waren achteraf ook altijd weer, tenminste fysiek ongeschonden, terug op hun posten maar hoe "onkwetsbaar" zij zich nog voelden na hun “avontuur”, weet ik niet.

Ik daar namelijk nooit met een van hen over gesproken?