Hoog bezoek ?

nadat alle extra patrouilles en wachtposten weer waren opgeheven, kwamen de Nederlandse minister en staatssecretaris van defensie, op bezoek in het Nederlandse UNIFIL gebied. Ze maakten een officieel rondje langs diverse posten en op 7 januari 1982 zouden ze onze post komen bezoeken. Tegen die tijd had ik me allang weer gewoon ondergedompeld in de gewone, dagelijkse taken van dat Libanese leven wat me zo goed beviel. 

Op die dag moesten wij wel speciaal vroeg ons bed uit om de post toonbaar te maken voor het, vond ik, totaal belachelijke uitstapje van de minister en zijn gevolg. 

Toen ze eenmaal bij ons waren, werd alles aan hen gepresenteerd, vond ik, alsof het een soort vakantiekamp voor padvinders was. Gefrustreerd bedacht ik toen: "Op die manier krijg je toch geen indruk van een leger op missie in een ver buitenland?"

Het gaf ook zeker geen indruk van de ruwe wereld van burgeroorlog en improvisatie waarin ik me zo thuis voelde.

De extra patrouilles waren natuurlijk al opgeheven maar ik had de nacht ervoor tot drie uur op wacht gezeten en ik geloof niet dat ik al helemaal hersteld was van het slaapgebrek van tijdens het incident. 

De heren zouden tegen het einde van de ochtend bij ons zijn dus wij moesten vroeg ons bed uit zijn om alles in orde te brengen voor het hoge bezoek. Even extra poetsen, keurig schone kleren aan, en zo. Het zou toch veel eerlijker zijn geweest als ik bijvoorbeeld, net uit m’n bed zou komen en nog aan m'n kont krabbend, naar de wc zou lopen. Dan krijg je echt een indruk van het reilen en zeilen op zo’n post. Er zijn daar namelijk mensen, die in de nacht actief zijn en overdag slapen. Maar nee, alles moet netjes en geordend zijn als er een minister op bezoek komt en iemand die net zijn bed uit komt, kun je blijkbaar niet aan zo'n minister presenteren.

Door dat bezoek werd ons, tot dan zo belangrijke werk echter gereduceerd tot een avontuurlijk uitstapje voor wat hoge heren. Het merendeel van die heren wandelden dan ook rond met het air van museumbezoekers en alles werd aan hen gepresenteerd als: "Och kijk toch eens hoe mooi." Het contrasteerde allemaal wel heel erg met ons normale, dagelijkse werk. Gefrustreerd dacht ik toen: "het is echt geen geen vakantiekamp hoor". Het was namelijk overduidelijk dat het gevolg van de minister, het vooral een leuk uitstapje vond. De minister (van Mierlo) was de enige die zich niet gedroeg alsof hij op vakantie was.

De rest van hen maakten het, voor mij toen ook wel erg duidelijk dat zij inderdaad alleen maar een ontspannen uitstapje hadden. Dus terwijl we tot ruim na nieuwjaar, nachten lang, zwaar bewapend hadden uitgekeken naar “Armed Elements” werden er op de dag van het uitstapje alleen maar foto’s gemaakt van het zogenaamd belangrijke bezoek. Zo moet ik nog ergens een foto hebben van een grijnzende staatssecretaris in een volkomen misplaatst burgertenue. Hij droeg regenlaarzen met een lange jas en stond, met een grijns op z'n gezicht en in een slappe houding, met z'n handen aan een (half)geladen punt50 op een luchtdoel affuit. Zou hij zich überhaupt gerealiseerd hebben dat er kogels in dat ding zaten die krachtig genoeg waren om dwars door een auto heen te schieten?

Terwijl de heren zich alleen maar gedroegen als kinderen op een schoolreisje voelde ik me dus totaal niet serieus genomen. Ik was dan ook erg blij toen ze uiteindelijk weer opdonderden. Het hele bezoek had me een gevoel gegeven dat ik te kijk stond als een aapje in de dierentuin dat, heel interessant, soldaatje aan het spelen is. Dat soort gedoe had helemaal niets in Libanon te zoeken.

De minister en onze Sergeant, heb ik tijdens het bezoek, wel uitgebreid met elkaar zien praten en dit artikel geeft me een aardige indruk van, waar ze het toen over gehad kunnen hebben.

Toen ik uiteindelijk, na het avondeten, om 21:00 uur weer "gewoon” op wacht moest en met m’n geladen wapen naar ons wacht-kotje liep, kreeg ik pas weer het gevoel dat we een serieuze taak te verrichten hadden.